37
37 سلام عسلكم. پسركم
ديروز كه روز تولدم بود وقتي از ماموريت برگشتم عكسهاي ديجيتالي تورو ميديدم بازم حس تازه اي برايم داشت نه اون احساس خوش ديدن عكسها روي ورق اما بازهم خوش بودم.
تمام عکس ها همايون بود و حسّ و حالِ همان لحظه اش
توانایی کسب شده ی جدیدش...
خنده هایش... یک دندان دو دندان و ....
خلاصه عکسِ تک نفره ی مامان پسند
یادم به خودم آمد ...
ارتباطِ یواشکیِ من و عکس هایم
آن لحظه هایی که برای يادآوري اينكه كي هستم پناه می بردم به چهار دیوارِ امنِ اتاقِ مشترکم با بخواهرهايم
تنهایی می نشستم و عکس هایمان را ورق می زدم
دانه دانه و تا همان موقع
سوژه ی جذابم در عکس ها، خیلی بیشتر از خودم اطرافیانم بودند
آغوشِ گرمشان
نوعِ نگاهشان
اندازه ی لبخندشان
وسعت شادیشان
انگار پناه می بردم به همان ها ....انرژی مثبت می شدند برای تغییر احوالاتم ... از بد به متوسط از متوسط به خوب
حالِ من را تصویر خودم خوب نمی کرد ..حضور اطرافیان مرهم بود و دوست داشتنی ....
امّـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا من ....
از پسرک و لحظه هایش عکس گرفتم برای مبادایِ خودم ... برای روزهایی که می رود به سویِ سرنوشت و من می مانم با خاطراتی که کمرنگ نمی شوند ...که ماندگارند
در هیچ جایِ نیتم ، فکری برای همايون نکردم
او که این روزهایش یادش نمی ماند ... در کمتر عکس و فیلمی هم آغوشِ مادر و پناهِ پدر را برایش ثبت کرده ام ...
اگر در طولِ زندگی ... مثلا در سنِ و سال امروزم ، دلش برای جایِ خالی ما تنگ شود، نه عکسی دارد نه تصویری و نه فیلمی آنچنان.
پناهش می شود همین نوشته هایی که قطعا قادر به انتقال حس و حالم نیستند
احتمالا دلگیر می شود .... دنبالمان می گردد ....
این ها را نوشتم که بگویم
می رویم تا عکس های دوتایی ، سه تایی و دست جمعی بیشتری داشته باشیم ....
می رویم علاوه بر ثبتِ حالش ، احوالات خوب و زیبا و تکرار نشدنی خودمان و اطرافیانش را هم ثبت کنیم
برسد به دست فرداهایش
تلفیقی از این حرف حرف ها و از آن تصویر ها .... که دوستش داشته باشد ... که بشود بخشی از خاطراتش... همان گونه که هست ... واقعیِ واقعی
دوستت دارم عسلكم پسركم 
